Özgüven Diye Bir Şey Var mı?

Danışanlarım "özgüvenim yok" diyor. Sanki özgüven bir düğme ve onlarınki kapalı.

Ama özgüven öyle çalışmıyor. Özgüven bir durum değil, bir süreç. Bir şeyi yaparak, deneyerek, bazen başarısız olup ayağa kalkarak gelir.

Özgüven Bekleyerek Gelmez

"Önce özgüvenim gelsin, sonra yapayım" diyen çok. Ama bu ters bir mantık. Özgüven yapmadan gelmiyor. Yapınca geliyor.

İlk sunumum berbattı. İkincisi biraz daha iyiydi. Onuncusunda rahat hissediyordum. Ama ilkini yapmadan onuncuya ulaşamazdım.

Bir danışanım networking etkinliklerine gitmekten korkuyordu. "Özgüvenim yok, ne konuşacağımı bilemiyorum" diyordu. Dedim ki: bir taneye git. Sadece bir kişiyle konuş. Bir cümle söyle ve çık.

Gitti. Bir kişiyle konuştu. Dünya yıkılmadı. İkincisine daha kolay gitti. Üçüncüsünde "özgüvenim arttı" dedi.

Aslında değişen özgüveni değildi. Değişen deneyimiydi.

Özgüven mi, Cesaret mi?

Özgüven ile cesaret farklı şeyler. Özgüven: "Yapabileceğimi biliyorum." Cesaret: "Yapıp yapamayacağımı bilmiyorum ama deneyeceğim."

Cesaret her zaman özgüvenden önce gelir. Özgüvenin olmadığı yerde cesaret gerekir. Ve cesaretin sonucunda özgüven doğar.

Özgüven bekleme odasında oturarak gelmez. Kapıyı açıp dışarı çıkarak gelir.

Bugün cesaret gerektiren küçük bir adım at. Özgüven arkadan gelir.