Duygularını Bastırmanın Bedeli

Bir arkadaşım var. "Ben kızmam" der herkese. Sakin, ölçülü, her zaman kontrollü. Herkes onu "olgun" bulur.

Geçen ay mide ülseri teşhisi kondu. Doktor dedi ki: "Stres." Arkadaşım şaşırdı. "Ben stresli değilim ki" dedi.

Bedeni başka bir şey söylüyordu.

Bastırmak, Yönetmek Değil

Duyguları bastırmak ile yönetmek arasında büyük fark var. Bastırmak: "Bu duyguyu hissetmiyorum, yokmuş gibi yapacağım." Yönetmek: "Bu duyguyu hissediyorum, ne yapacağıma karar vereceğim."

Toplum bize bastırmayı öğretiyor. "Erkekler ağlamaz." "Büyüdün artık, hırslanma." "Sakin ol, profesyonel ol." Bunlar hep bastırma komutları.

Ve işe yarıyor gibi görünüyor. Dışarıdan bakınca sakin, kontrollü, "olgun" bir insan. Ama içeride? İçeride bir basınç birikiyor. Ve o basınç bir yerde patlar. Bazen bedensel olarak — ülser, migren, uykusuzluk. Bazen duygusal olarak — beklenmedik bir anda patlama, orantısız tepki, tükenmişlik.

Duyguların Bir İşlevi Var

Öfke, korktuğun veya değer verdiğin bir şeyin tehdit altında olduğunu söylüyor. Üzüntü, bir kayıp yaşadığını söylüyor. Kaygı, bir belirsizlikle karşı karşıya olduğunu söylüyor.

Bunlar sinyal. Mesaj taşıyorlar. Onları bastırdığında, mesajı da bastırıyorsun. Ve mesajını almadığın bir duygu, sesini yükseltir.

Danışanlarımda sık gördüğüm bir kalıp: "nedensiz kaygı." Birisi diyor ki "bir sebebi yok ama sürekli kaygılıyım." Kazıyınca her zaman bir sebep çıkıyor. Ama o sebep yıllardır bastırılmış. Üstü kapatılmış. Şimdi farklı kılıklarla geri geliyor.

Duyguyu Kabul Etmek

Kabul etmek, teslim olmak demek değil. "Kızgınım" demek, "gidip bağıracağım" demek değil. "Kızgınım" demek, sadece hissettiklerini isimlendirmek. Ve isimlendirmek, gücü sana geri verir.

"Kızgınım" dediğin anda, kızgınlık seni yönetmekten çıkar, sen onu yönetmeye başlarsın.

Bastırılan duygular yok olmaz. Gömüldükleri yerde köklenir ve başka biçimlerde yüzeye çıkar.

Bugün hangi duyguyu bastırıyorsun? Ona bir isim ver. Sadece bu bile bir başlangıç.