Empati Yorgunluğu

Bir psikolog arkadaşım var. Gün boyu insanları dinliyor, anlıyor, empati kuruyor. Akşam eve geldiğinde eşiyle konuşacak hali kalmıyor. "Empati kasım çöktü" diyor.

Empati Sonsuz Değil

Empati bir kaynak. Ve her kaynak gibi tükenebilir. Herkesi anlamaya çalışmak, herkesin acısını hissetmek — bunlar seni tüketir.

Özellikle "empatik" insanlar bu tuzağa düşüyor. Herkesin duygusal ihtiyaçlarını karşılamaya çalışıyorlar. Ve kendi ihtiyaçları ihmal ediliyor.

Bir danışanım: "Herkes bana derdini anlatıyor. Ben kimseye anlatamıyorum." Neden? "Çünkü ben güçlü olan olmalıyım." Kim dedi? Kendisi karar vermiş.

Sağlıklı Empati

Karşındakinin acısını anlamak ile taşımak farklı şeyler. Anlayabilirsin, yanında olabilirsin. Ama onun acısını kendi acın yapman gerekmiyor.

Benim öğrendiğim en önemli şey: görüşme bittikten sonra danışanımın hikayesini bırakmak. Bu duygusuzluk değil — sürdürülebilirlik.

Kendine Empati

En ihmal edilen empati türü: kendine empati. Başkalarına gösterdiğin anlayışı kendine gösteriyor musun?

Pratik: günün sonunda kendine sor: "Bugün nasılım?" Ve cevabı dinle.

Kendine empati göstermeden başkalarına empati göstermek, borçla yaşamak gibi — bir gün çöker.

Bugün kendine ne kadar empati gösterdin?